𝗪𝗮𝘁 𝘇𝗲𝗴𝘁 𝗷𝗲 𝗽𝗮𝗮𝗿𝗱 𝗲𝗶𝗴𝗲𝗻𝗹𝗶𝗷𝗸 𝘇𝗲́𝗹𝗳 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗵𝗼𝗲 𝗵𝗲𝘁 𝗴𝗮𝗮𝘁?

Iets signaleren vóórdat het een probleem wordt in de beweging of het lichaam van het paard. Is dat mogelijk? Ja… Als we leren luisteren en kijken naar wat het paard zélf aangeeft. Moeilijk? Neuh…. We gaan er even vanuit dat je paard gezond is. Als in: hij beweegt zoals je het van hem kent, de lessen gaan goed en jullie komen steeds een stapje verder, er zijn geen opvallende zaken zichtbaar in het werk en aan het lijf.

𝗞𝗹𝗶𝗻𝗶𝘀𝗰𝗵 𝗲𝗻 𝘀𝘂𝗯𝗸𝗹𝗶𝗻𝗶𝘀𝗰𝗵

Toch kan er iets onder de oppervlakte spelen, wat zich nog niet in beweging en lijf laat zien. Dan heb je het over ‘subklinische verschijnselen’. De definitie van subklinisch is ongeveer “er is al iets aan de hand, maar het uit zich nog niet in klachten en komt nog niet naar voren in lichamelijk onderzoek”.

Als er problemen in lijf en beweging merkbaar zijn, dan heb je het over ‘klinisch’. Klinisch verwijst naar alles wat direct waarneembaar is, in onderzoek, diagnose en behandeling (zowel fysiek als mentaal).

𝗜𝗲𝗱𝗲𝗿 𝘇𝗶𝗷𝗻 𝗲𝗶𝗴𝗲𝗻 𝗲𝘅𝗽𝗲𝗿𝘁𝗶𝘀𝗲

Mensen die aan je paard komen, hebben allemaal een training op de een of andere manier gehad, om te onderzoeken hoe het gaat met je paard. Afhankelijk van de persoon die aan je paard komt, zijn er tools en uitgangspunten.

Een arts gaat op zoek gaan naar een blessure en test op bijvoorbeeld pijn of stijfheid (meestal op het moment dat er klinisch iets opduikt). Een chiropractor test de beweeglijkheid van gewrichten (preventief of bij klinische klachten). Een sportmasseur heeft een groot gevoel voor spierspanning ontwikkeld en welke patronen normaal of niet normaal zijn (preventief). En ga zo maar door.

𝗪𝗮𝘁 𝗶𝘀 𝗻𝗼𝗿𝗺𝗮𝗮𝗹?

De gemene deler hier is dat mensen vanuit hun professie hun maatstaven en testresultaten als het ware opleggen aan het paard. Ik zie bijvoorbeeld vaak in een artsenverslag “afwijking valt binnen de normale waarden” staan.

Dat vind ik dus rete-interessant. Want dat is gebaseerd op wat “normaal” is om aan te treffen in paarden, bijvoorbeeld in foto’s of echo’s of buigproeven en uiteraard wetenschappelijk onderbouwd met onderzoeken en data. En het betekent dat de vondst voor het paard op dat moment geen zichtbaar (klinisch) probleem is in het functioneren.

Maar het zegt niets over in hoeverre het voor het individuele paard 𝙫𝙤𝙚𝙡𝙩 (zij zijn goed problemen verstoppen....) of een probleem kan worden.

𝗠𝗲́𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗽𝗮𝗮𝗿𝗱 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻

Voor mij slaan we bij werken ‘aan het paard’ en hanteren van geobjectiveerde normen de cruciale factor over: namelijk het paard zelf. Het is alsof jij wordt onderzocht op allerlei mogelijke manieren en alle experts praten óver je, maar niet mét je, over hoe het met je gaat. Gekmakend toch?

The Masterson Method, Integrated Equine Performance Bodywork bracht voor mij de mogelijkheid om door mijn ogen te gebruiken, te luisteren naar het paard. Want het paard is een eigen, zelfstandige persoonlijkheid, die heel goed weet hoe het met hem gaat, wat hij voelt, wat er speelt, wat hij verbergt. Wij moeten het alleen leren zien.

𝗟𝘂𝗶𝘀𝘁𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗱𝗼𝗼𝗿 𝘁𝗲 𝗸𝗶𝗷𝗸𝗲𝗻

Als wij met onze zachte aanraking aandacht vragen voor een gebied, dan laat het zenuwstelsel van het paard (als hij zich veilig voelt) zien dat er iets speelt, áls er iets speelt (subklinisch). Nog vóór het een probleem wordt (klinisch).

Dat is geen diagnose stellen. Dat is onze kans om op tijd iets te doen, aan wat er sluimerend aan het ontstaan is. En zo hopelijk blessures te voorkomen. Zo gaaf. Ik blijf het fantastisch werk vinden.