𝐕𝐨𝐞𝐭𝐣𝐞? 𝐆𝐞𝐞𝐟 𝐯𝐨𝐞𝐭! 𝐕𝐎𝐄𝐓!!!

Om te beginnen: dit stukje gaat over voeten geven, maar heeft op geen enkele manier de bedoeling kritiek te geven richting eigenaren en hun opvoeding in het geven van voeten door hun paard. 0. Niks. Nada. Dit stukje gaat over het voeten geven in mijn werk, en hoe ik dat gebruik. Gebruik? Yep.

Practitioners van The Masterson Method, Integrated Equine Performance Bodywork beginnen de sessie met een zogenoemde evaluatie. We voelen het lichaam af (palperen), scoren reacties op gevoeligheid (van 1 t/m 3) en nemen daarin ook de buigpezen en gewrichten in de benen mee. Geen buigproeven, alleen gevoeligheid checken. Daarvoor til ik dus de benen op: linksvoor, rechtsvoor, rechtsachter, linksachter. En ik dacht dat het misschien leuk is eens te vertellen wat we allemaal uit het vragen van de benen kunnen halen (sorry voor de lap tekst….iets voor een regenachtige zondagmiddag misschien…).

Ten eerste, natuurlijk, de ‘technische’ informatie. We checken de pezen en gewrichten op gevoeligheid. Gevoeligheid betekent dat er iets is wat nu speelt. Dit in tegenstelling tot restrictie, wat in de loop der tijd ontstaat als een gevoeligheid of ongemak ervoor zorgt dat het brein dat lichaamsdeel gaat ontlasten en minder graag gebruikt.

Maar er is meer wat ik uit het voeten vragen haal. Op het moment dat ik het been aanraak, weet het paard al wat ik vraag, hij is niet gek. Dat wil niet zeggen dat hij meteen reageert. Daar komt de titel van dit stukje vandaan. Als het even duurt, gaat de eigenaar (geeft niks, ik snap dat helemaal!) het paard opdracht geven het been op te tillen. Doorgaans vraag ik dat niet te doen. Het gaat mij namelijk niet om de gehoorzaamheid van het paard. Het gaat mij om belangrijke informatie én het vormt de basis voor de vertrouwensrelatie tussen het paard en mij.

𝗟𝗶𝗻𝗸𝘀 𝗼𝗳 𝗿𝗲𝗰𝗵𝘁𝘀

Geeft het paard het ene been makkelijker dan het andere? Komt dat door moeite met dat ene been? Is het zoeken naar de balans van een driepootskrukje voordat dat ene been omhoog kan? Of zet hij liever niet het gewicht op het andere been? Stel je hebt een blessure rechtsvoor gehad. Daardoor ben je linksvoor meer gaan belasten. Dat been is je steunpilaar geworden. En dan komt er zo’n wijfie dat uitgerekend dat linkerbeen onder je vandaan wil halen. No way. Ik snap dat. Geen probleem, doen we eerst rechts…. Maar dan bepaalt het paard! Ja, inderdaad, het paard bepaalt.

𝗩𝗲𝗿𝘁𝗿𝗼𝘂𝘄𝗲𝗻

Vertrouwt het paard mij genoeg om het been te geven? Als ik vaker bij een paard kom, kent hij mij. Maar de eerste keer, misschien de eerste twee keer, is het een kennismaking. Na alle mensen die het paard al aan zijn lijf krijg in zijn leven (als je het op een rijtje zet, zijn dat er echt heel veel), ben ik er wéér één. “Waarom zou ik zomaar even mijn vluchtvehikels aan jou overdragen? Ik kijk wel 3x uit!” Volkomen logisch, lukt het niet direct, dan proberen we het later als we elkaar een beetje kennen gewoon nog eens.

𝗪𝗶𝗲 𝗯𝗲𝗻 𝗷𝗶𝗷?

Checkt het paard wat voor vlees hij in de kuip heeft met mij? Aansluitend op het voorgaande waarin het paard zelf niet kwetsbaar wil zijn, kent het paard mij ook gewoon als mens niet. Dus wat doe ik als hij niet ‘gehoorzaamt’ door het been te geven? Word ik boos, ongeduldig? Ga ik roepen? Geef ik een hort tegen de schouder? Ga ik sjorren aan het been? Het paard ‘leert’ van mijn reactie en dat bepaalt veel van het verdere verloop van de sessie (spoiler alert…..ik doe niks van dat al).

𝗪𝗲𝗹𝗸 𝗯𝗲𝗲𝗻?

Weet het paard überhaupt het juiste been te ‘vinden’? Hoe is het gesteld met de proprioceptie, het bewustzijn van het lichaam in de ruimte, het contact met lijf en leden? Ik vraag de benen in een specifieke volgorde, die kan afwijken van de normale bij hoeven uitkrabben. Kan het paard dan het juist been vinden waar ik het zenuwstelsel naartoe dirigeer met mijn tikje tegen het been? Of probeert hij wat uit in de hoop dat op een gegeven moment het goed been erbij zit?

𝗢𝗽𝗲𝗻 𝗺𝗶𝗻𝗱?

Heeft het paard een open mind om de dingen een beetje anders te doen dan anders? Er zijn soms complete rituelen ontstaan om hoeven uit te krabben. Een snoepje, een vaste volgorde, een bepaald plekje kriebelen, een kneepje her of der, een geluidje, je verzint het en het komt voorbij. Nogmaals, geen kritiek, doe het zoals jij en je paard het lekkerst samenwerken. Maar ik doe dat doorgaans niet. Heel soms bij heel jonge paarden die nog te weinig levenservaring hebben, maar dat is echt de uitzondering.

Ik ben overtuigd van de intelligentie van paarden. Dat ze op het moment dat ik naast een been ga staan en die aantik, weten wat er van ze verwacht wordt. Een ritueel is eigenlijk een soort Pavlov-reactie, een onbewuste reflex: stimulus (ritueel) – respons (been omhoog). Ik wil graag dat in onze sessie het paard bewust is van zijn lichaam en actief mee doet en durft te voelen. Dat been optillen – niet als reflex maar als eigen bewust uitgevoerde actie – is daarvan het begin. Dat kost soms even tijd. Geeft niks, ik heb geen horloge, neem nog een bakkie.

𝗧𝗼𝘁 𝘀𝗹𝗼𝘁

Soms geeft een paard zijn voeten aan het begin helemaal niet. Is dat een probleem? Nee. Ten eerste heb ik genoeg tools om van alles met de voorhand te kunnen doen zonder een been op te tillen. En ten tweede kan het een vertrouwenskwestie zijn, wat zich later in de sessie vanzelf oplost.

Soms geeft een eigenaar aan dat een paard moeite heeft met de achterbenen optillen of kan uithalen. Dat is belangrijke informatie voor een bodyworker en een verstandige waarschuwing. Toch zie je ook vaak dat het uiteindelijk minder een probleem vormt dan verwacht. Dat komt omdat we dan al een goed uur ofzo bezig zijn met letten op de kleinste reacties van het paard en bewust waarnemen waar het voor het paard moeilijk wordt. We worden zachter als het lastig blijkt, we helpen het paard zelf spanning op te oplossen. Tegen de tijd dat we bij de achterbenen zijn, is er vertrouwen, rust, verzachting. Dat is een mooi proces. Ik geniet er nog altijd van.

𝗩𝗿𝗮𝗴𝗲𝗻, 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗻𝗲𝗺𝗲𝗻

Kortom, paardenbenen optillen, we doen het dagelijks. Voor mij persoonlijk is de regel: ik vraag het been, maar ik néém het nooit. Als het paard het eenmaal heeft geleerd te doen, geef het dan ook de kans om zelf actief mee te doen. Het geeft weer een extra dialoog in de omgang met elkaar en dat is toch het leukste wat er is!